Daar lag ik dan...

Daar lag ik dan dood op de grond...

Niet wetende wat me overkwam,

Alles was gevoelloos, ik kon niet meer denken;

Ik kon niet meer voelen; ik had het niet meer,

Enige wat kwamen waren tranen van woede...

Tranen vlogen over mijn wangen,

Ook tranen van verdriet,

En zelfs dat ging moeizaam…

Alles leek ten einde; ik wilde niet meer,

Ik kon niet meer; het was klaar en gedaan,

Ik was verloren, ik was opgestaan en heen gegaan,

Ik lag gevoel en tijdloos op de grond,

Niet wetende wat er komen ging...

De grond was verdwenen; 

Alle kracht was verloren; de veiligheid was weg

En toch vond ik een sprankje hoop,

Een sprankje kracht; dat mij deed laten opstaan...

Met een masker op, ging ik de dagen door,

Zo sukkelde ik door totdat ik los liet,

Ik liet los wat ik droeg en gaf terug wat niet van mij was,

Ja ik lag dood op de grond maar stond op in het as van vuur…

Heel veel liefs,

Souljourney Sharon