Stilletjes...

Stilletjes rollen de tranen…

Stilletjes laat ik de tranen vallen,

De tranen van ongeloof,

Van verdriet, van het sterk zijn,

Want telkens weer dien ik sterk te zijn,

Er wordt niet gezien en geluisterd wat er aan de hand is…

Ik zie het recht voor mijn ogen gebeuren,

Ik spreek het uit, heb zelfs gewaarschuwd,

Geschreeuwd, alles gedaan in mijn macht

Maar niemand die wilde luisteren

En nu begint de cyclus opnieuw…

De cyclus van onveiligheid, niet bij mij

Cyclus van niet luisteren, ook niet bij mij

Maar bij degene die mij het meest dierbaar is,

Mijn zoon, hij draagt zoveel

En niemand, behalve ik, die het ziet…

Het is voelbaar dat wat ik heel,

Ook heelt in mijn zoon,

Hij zich beter durft uit te spreken, 

Zichzelf te laten horen en zien…

Waar angst zat maakt nu plaats voor kracht,

En ik wens hem alle kracht toe,

Die hij nodig heeft, want het is tijd,

Tijd om de waarheid uit te spreken…

Heel veel liefs,

Souljourney Sharon