Veilige haven...

Liggend in mijn veilige haven op het strand...

Met een lach op m’n gezicht,

Maar diep vanbinnen voelde ik zoveel,

Zoveel pijn en verdriet, zoveel tranen die los kwamen,

Want ik hield alles vast in mijn eentje…

Schouders deden pijn van het gewicht,

Ik kon niet meer lopen, ik kon niet meer denken,

Elke stap leek wel een stap terug,

Terug in de tijd naar wie ik niet wilde zijn,

Verlaten en alleen zonder iemand om me heen…

Maar juist daar in het alleen zijn,

Daar zat mijn groei, 

Ik keerde naar binnen, liet rouw er zijn,

Liet het verdriet en alle andere emoties toe,

En nu… nu kan ik weer ademen...

Ademen in vrijheid, emoties die loskomen,

Huilen schreeuwen en tranen,

Ja die horen nog bij mijn proces,

Bij de tijd waar ik nu in leef,

Maar toch weer zover van mij vandaan is...

Ik adem in vrijheid wat in elke stap weer voel,

Ik kan vrijer ademen; vrijer bewegen,

Ik zit niet meer in mijn hoofd maar in mijn gevoel,

En dit alles op mijn eigen kracht met mijn eigen adem…

Ik adem in mijn eigen tijd, in mijn eigen proces en in vrijheid…

Heel veel liefs,
Souljourney Sharon